Het voormalige kasteel van Argenteuil, aan de rand van het Zoniënwoud, ooit privéwoning van koning Leopold III en zijn echtgenote Lilian, en later “Domein van Argenteuil”, heet voortaan het “Muziekdomein Argenteuil. ” Ja, want het hele terrein is nu toegevoegd aan die fameuze “Koningin Elisabeth Muziekkapel” uit 1939, bekend vooral als verblijfplaats van de twaalf finalisten van de Elisabeth wedstrijd die hier tijdens de finaleweek hun opgelegde finalewerk in volle afzondering (geen smartphones toegelaten!) komen instuderen. Maar ook het hele jaar door studeren hier getalenteerde jonge muzikanten uit binnen- en buitenland. Het zijn jonge “artists in residence” die hun muzikale opleiding kunnen vervolmaken onder leiding van professionele topmuzikanten. Ze volgen er “masterclasses” zoals dat heet. Dat aantal nam steeds toe en in 2015 kwam er een moderne nieuwbouw bij, aan de achterkant van de Muziekkapel.

Daar konden de studenten wonen met meer comfort, in 25 studio’s met perfecte geluidsisolatie waar ze volop konden repeteren zonder mekaar te storen. En er kwamen ook nieuwe muziekdisciplines bij en dat vergrootte nóg de aantrekkingskracht van deze internationale muziekcampus met een groeiend aantal kandidaten als gevolg. Wat nu? 

De oplossing kwam van een genereuze holding.  De holding SPDG van de familie Périer-D’Ieteren  – vooral geïnvesteerd in sectoren als duurzaamheid- kocht het Domein van Argenteuil en stelt het voor minimaal 40 jaar ter beschikking van de Muziekkapel. Ze willen daarmee “de mogelijkheden van de Muziekkapel Koningin Elisabeth versterken en de opleiding van muzikale uitmuntendheid ondersteunen”.  Meteen kon de historische site van de Muziekkapel uitgebreid worden met 136ha en kon de verblijfscapaciteit gewoon verdubbelen.  

Geen ijzeren tralieafsluitingen of lelijke zichtschermen meer tussen de twee aangrenzende domeinen: er loopt een pas aangelegd dolomietpad van achter de nieuwbouw van de Muziekkapel naar het kasteel. Te voet doe je er twintig minuten over en je wandelt vredig langs dat pad, omzoomd door statige beuken, esdoorns, naaldbomen, alles met onderbegroeiing van varens en braam, een echte bosomgeving. Je doet het luisterend naar kwetterende vogels en – heel in de verte- het doffe geraas van het drukke verkeer op de Brusselse Ring.  Maar dat moet je erbij nemen.  En zo wandel je de kasteel van Argenteuil binnen. 

Nu volop in aanpassing want half september start het nieuwe MuCH seizoen (MuChapel), het concert- en evenementenprogramma van de Muziekkapel. Je kan het domein natuurlijk ook nog via de oude toegangsweg bereiken, langs de mooie platanendreef. Groen alom, een groot gedeelte is overigens een beschermde Natura 2000 zone. Ontvangstruimtekomen er 19 volledig uitgeruste kamers voor residenten en gemeenschappelijke ruimtes: salons voor de organisatie van masterclasses zoals bv in de grote zaal waar Leopold III ooit zijn zelf gedraaide documentaires liet zien, een ontvangstruimte die concertzaal wordt, een bibliotheek, de grote en comfortabele keuken waar de jonge residenten zelf hun potje kunnen koken, ontspanningsruimtes. In elk geval tal van mogelijkheden om hier dezelfde gemoedelijk sfeer voor de studenten te creëren als wat ze kennen uit het historische pand vlakbij.  De nieuwe directeur Gregor Chapelle legt ook graag de nadruk op interdisciplinariteit bij de vorming van zijn studenten: toekomstige kunstenaars moeten hun horizon verbreden. Tussen het aanbod van de bestaande afdelingen (viool, piano, cello, zang, altviool en kamermuziek) moet meer samenwerking en uitwisseling komen. Drie zaken staan voorop : “convivialité” zoals hij het graag noemt, uitmuntendheid qua studie en dat alles verrijkt door dit unieke natuurkader. 

Niet voor niets draagt het komende concertprogramma van MuCH de titel “Utopia” zegt artistiek directeur, Anne-Lise Parotte  “want uiteindelijk wordt dit alles een gerealiseerde utopie.”
Startschot valt op 15 september.  En als voorsmaakje op die concerten kregen de aanwezigen op dit persbezoek een klein recital door twee residenten, violiste Esther Yang en pianist Kojiro Okada, de Mozart Sonate K.454. Een authentieke anekdote hierbij? Tegen de première had Mozart niet de tijd om de pianopartituur neer te schrijven en speelde ze helemaal uit het hoofd…..